Ne şairane mevsimdi sonbahar

10 Kasım 2016

Celâlâbâd’da çığlık çığlığa, bağıra bağıra bir sonbahar daha geçti... Bir askerî birliğin geçit töreni gibi, bir suyun nehirden akıp gidişi gibi, bir trenin katar katar geçişi gibi, bir ömrün hayattan geçip gidişi gibi Celâlâbâd’da bir sonbahar daha geçti gözlerimin önünden...

Bir sonbahar daha geçti Celâlâbâd’da rengârenk… Bir güz daha geçti Celâlâbâd’da pastel pastel, renk renk… Güzelliğini gözlerime, hüznünü yüreğime işleyerek…

Günün ilk ışıkları ile kızıllaşan, tarifi bir mümkünsüz renklere bürünen yaprakları, bir sevgilinin saçlarını okşarcasına dallarda okşadı usul usul, ılgıt ılgıt esen seher yelleri... Sabah ayazları buralarda cennetten gelen bir rüzgâr gibi serin serin vurdu yüzüne insanın…

Dalların arasından yaprakların sonsuz bir huzur veren sesi geldi hışır hışır... Dalların arasından soluk soluk baktı güz güneşi, dallarla, yapraklarla bir, haşır haşır yaprak sesleri arasında...

Benim için altından daha kıymetli altın sarısı yapraklar iplik iplik dokunmuş nadide bir halı gibi serildi yerlere… Sanki bu yapraklar yerlere değil de kollarıma düşmüş gibiydi, sanki bu yapraklar ruhumla öpüşmüş gibiydi…

Hızını artırdığında uğultuları geldi rüzgârın kayaların arasından, tepelerin üstünden, vadilerin arasından, bayırların yüzünden, yamaçların kıyısından... O beyaz beyaz bulutlar çekip çekip gitti evlerine, yerine, Hindukuş dağlarının üzerinden koyu koyu, kara kara, gri gri, pare pare, kül rengi bulutlar geldi...

Yavaş yavaş pastel bir renk aldı uzaklar, sararan yapraklar, kuruyan otlar, vadiler yamaçlar, dağlar, tepeler, bayırlar, düzler… Sarı, kahverengi, kırmızı soluk renkleriyle ağaçlar yarı çıplak kalan dalları ile göklere baktı ellerini kaldırmış Tanrı'ya dua eden bir insanmışçasına…

Börtü böcek yaz konserlerini kesti, kuşların cıvıltıları sustu, yaz otları da sararıp soldu, bir ürkek, bir mahsun, bir hazin sessizliğe büründü doğa... Bir annenin çocuğunun üstünü usul usul örtercesine, geceler üstünü örttü ovaların, vadilerin, yamaçların, tepelerin, dağların...

Daha erken oldu akşamlar... Her gün daha bir çığlık çığlığa, daha bir bağıra bağıra battı güneş dağların ardından... Alev alev yandı dağlar güneş batarken, korsuz, külsüz, dumansız... Perde perde indi karanlıklar… Usul usul bastı geceler...

Ve sonra, sonbaharın bu hüzünlü sessizliği içinde, hayattaki tek arkadaşım, abim, kardeşim ve her şeyim Şehriyar'ı anımsadım… Çünkü bazı insanlar vardır, bir şehrin, bir mevsimin, bir hatıranın ayrılmaz parçası olur; o şehri her anımsayışınızda onları da hatırlarsınız… Benim için de Celâlâbâd demek, biraz da Şehriyar demekti…

Mustafa Kemal Atatürk hayranı idi Şehriyar… Atatürk için “O, dünyanın gördüğü en büyük devrimciydi” derdi… “O, emperyalizme ve sömürgeciliğe karşı yapılan savaşın ilk öncü lideriydi” derdi… “O, insan haklarına saygılı, dünya barışının önderi, insanlar arasında hiçbir renk, din, ırk ayrımı gözetmeyen eşsiz bir devlet adamıydı” derdi… “O büyük insanı anlamak her fâninin harcı değildir” derdi…

Mustafa Kemal'in “Ben, manevî miras olarak hiçbir nass-ı katı, hiçbir dogma, hiçbir donmuş ve kalıplaşmış kural bırakmıyorum. Benim manevî mirasım bilim ve akıldır” sözünü hiç dilinden eksik etmezdi… “İşte” derdi, “Doğu'da eksik olan bu: Bilim ve akıl…” “Bizde bilim ve akıl olmadığı için sefalet içindeyiz” derdi…

Ve iyi ki Şehriyar’ı tanıdım, iyi ki buralara gelmişim, iyi ki buralardaydım, iyi ki bu anı ve anları yaşadım ve yaşıyorum diye, sarı, kahverengi, turuncu, kızıl, tarifi bir imkânsız, anlatımı bir mümkünsüz solgun rengiyle tüm dallarını göklere kaldırarak dua eden ağaçlar gibi Tanrı'ya şükrettim...

Bu yörenin en yeşil bölgesi olan Celâlâbâd’da yeşillikten hiç eser kalmadı artık. Celâlâbâd; sarı, sapsarı, kahverengi, pastel bir renge büründü…

Celâlâbâd’da çığlık çığlığa, bağıra bağıra, haykıra haykıra bir sonbahar daha geçti...

Celâlâbâd'da sonbahar bütün güzelliğiyle geçip gitmişti… Ancak sonbaharın bir de insanın yüreğinde yaşanan başka bir yüzü vardı… Hele kasım ayı geldiğinde, sararan yapraklar, solan renkler, hüzünlü rüzgârlar insanı yalnızca geçmişine değil, memleketine, memleketinin acılarına ve hiç unutulmayan büyük bir kayba götürüyordu…

İşte güzelliğiyle gözlerimi, hüznüyle yüreğimi dolduran bu mevsim, Cahit Sıtkı Tarancı'nın bir şiirindeki dizeleri gibiydi aynen: “Ne şairane mevsimdi sonbahar”:

‘’Ne şairane mevsimdi eskiden sonbahar 
Bahçeleri talan eden bir deli rüzgârdı 
Kırılan dal düşen yaprak şaşkın uçan kuşlar 
Eskiden sonbaharın bir güzelliği vardı. 

Gel gör ki Atatürk'ün ölümünden bu yana 
Sonbahar dahi bir tuhaf bir başka geliyor 
Vatan gerçeklerini hatırlatıp insana 
Türk yüreklerimizi burka burka geliyor.’’

Şair Tarancı'nın söylediği gibi, o şairane sonbahar artık eskisi gibi gelmiyordu insana… Atatürk'ün ölümünden bu yana sonbaharın güzelliğine, memleketin hüznü de karışıyordu… Gayri yüreklerimizi burkan vatan gerçekleri vardı… Bahçeleri talan eden deli rüzgârlar, kırılan dallar, düşen yapraklar, şaşkın uçan kuşlar vardı… Ve bütün bunlar yalnızca sonbaharı anlatmıyordu artık…

Ve memleketin yaraları vardı… Yalnızca yaşayanların değil, aramızdan ayrılanların bile huzurunu kaçıracak kadar derin yaralar… Cahit Sıtkı Tarancı da “Atatürk” şiirinde, Atatürk'ü bu yaralar karşısında hüzünle düşünürken hayal ediyordu:

‘’Atatürküm eğilmiş vatan haritasına 
Görmedim tunç yüzünde böylesine geceler 
Atatürk neylesin memleketin yarasına
Uçup gitmiş elinden eski makbul çareler.

Nerde istiklâl harbinin o mutlu günleri 
Türlü düşmana karşı kazanılan zaferi 
Hiç sanmam öyle ağarsın bir daha tan yeri 
Atatürküm ben ölecek adam değildim der.

Git hemşehrim git kardeşim toprağına yüz sür
Odur karşı kıyadan cümlemizi düşünür 
Resimlerinde bile melül mahzun düşünür 
Atatürküm kabrinde rahat uyumak ister.’’ 

Ey Türk istikbâlinin evlâdı! Anlıyor musun? Yüreklerimizi burkan vatan gerçekleri karşısında zaman şaşkın uçan kuşlar zamanı değildir… Kırılan dallar, düşen yapraklar baharda yeniden filizlenmek, daha gür, daha güçlü, daha bir çığlık çığlığa doğmak içindir…

Ancak unutma ki doğanın baharı kendiliğinden gelir; bir milletin baharı ise akılla, bilimle, irfanla yeşerir; eğitimle, bilinçle, birlikle, dayanışmayla, emekle, iradeyle ve örgütlü mücadeleyle gelir…

Atatürk’üm kabrinde rahat uyumak ister…

Osman AYDOĞAN